Cihat ÖZTÜRK

Cihat ÖZTÜRK

Mahalle Kültürü

Teknoloji ilerledikçe yaşamımızın kolaylaşacağını ve daha mutlu olacağımızı sanıyorduk.

Hayatı ayaklarımızı uzatarak yaşama fikri hepimize cazip geliyordu.

Hepimizin istediği bu değil miydi?

Kimsenin kimseye karışmadığı, yalnızlaştığımız, kafamızı dinlediğimiz bir yaşam.

Teknolojide ve şehir kültüründe istediğimiz bu değil miydi? 

Bu yaşam tarzının bizi rahat kılacağını düşleyip durduk.

Bu toz pembe hayata uzun zamandır kendimizi alıştırıyoruz. 

Ama aldanıyoruz.

Neden mi?

Şehrin kalabalıklarından kaçıp, yüksek kameralı güvenlikli sitelerin bizi mutlu edeceğini mi sanıyorduk?

Komşuluk ilişkilerinin neredeyse sıfırlandığı kimsenin birbirini tanımadığı yaşam alanları bizi ne kadar mutlu edebilir?

Başımız sıkıştı veya o gün oldu da evde yalnızız hiçbirşey yapamayacak durumdayız, kapımızı çalıp halimizi hatrımızı soracak, bir tabak yemek uzatacak bir komşuya sahip miyiz?

Çocuklarımız kalabalık mahallelerden toz-toprak yutacağı düşüp kalkmayı öğreneceği bir yaşamdan uzak büyüyor.

Çocukları odalara kapatarak özel dersler aldırarak, arkadaşlık ilişkilerinden kopararak daha iyi bir eğitim hayatı sunabileceğimizi düşünüyoruz. 

Yanılıyoruz.

Kavgayı bilmeyen hayatı kalabalık yaşam alanlarında öğrenmeyen çocukları ebeveynler, bu çocuk neden içine kapanık, dikkat sorunu var ve asosyal gibi nedenlerle psikolog yollarını aşındırıp duruyor.

Gündelik yaşamın bu kadar çabuk tüketildiği, hızlı yaşam alanlarının bizleri birbirimize bu kadar yabancılaştırdığı bu ortamdan sağlıklı karakterlerin çıkması mümkün mü?

Peki, bizim mahallelerimize ne oldu?

Sobalarla ısındığımız, kestane pişirdiğimiz evlerimize ne yaptık?

Yıktık, modern binalar yaptık.

O yıktıklarımız aslında bizim yaşamımızdan birer kesit.

Yeni nesil tüm bu mahalle kültüründen dayanışmadan samimi ortamlardan bir haber büyüyor.

Sosyal medyada sosyalleşen, sanal arkadaşlıklar kuran bir nesil yetişiyor.

Bunun sorumlusu biraz da biziz.

Eskiyi yıkarken yeni ve modern olana aldanıp öz olana sahip çıkmadık.

Almanya’ya giden gurbetçiler emekliliklerini onların tabiriyle ‘nefes almayı’ care olarak köylere kaçmakta buluyor. 

Ülkemizde ise bu durumun en net örneği İstanbul.

İstanbul’dan İzmir’in sakin kasabalarına son yıllarda büyük kaçış var.

Köy yaşam alanları, doğal alanlar bize gittikçe cazibe ‘merkezlerinden’ daha cazip görünmeye başlıyor.

Nasıl gelmesin ki yalnızlaşalım derken yabancılaştığımız hayat bizi er ya da geç bu yaşamı sorgulamaya itecekti.

Eskinin, samimiyetin birlikteliğin dayanışmanın ve ortaklaşmanın kıymetini bilelim.

Yoksa bu şehir hayatlarının bizi insanlığımızdan çıkartıp, robotlaştıracağı günler yakındır.

Mahalle yaşamı bir kültür mü diyeceksiniz?

Evet, özlemini duyacağımız, eksikliğini hep hissedeceğimiz bir kültür.

Yorumlar (0)

+ Yorum Yaz