Cihat ÖZTÜRK

Cihat ÖZTÜRK

1 TL’LİK İSYAN

İstanbul Üniversitesi öğrencisi Sibel Ünli, 2020 Türkiye’sinde “Yemekhane kartımda para kalmamış sadece bir liram var” paylaşımından sonra intihar etti.

Bu intihardan sonra yer yerinden oynamadı.

Herkes gündelik rutin yaşamına devam etti.

Gencecik bir insanın bu haykırışını görmedik, göremedik veya görmek istemedik. 

Çünkü yaşadığımız çağ öyle bir hal aldı ki herkes bana dokunmayan “yılan” bin yaşasın modunda.

Bir baba çocuğuna okul kıyafeti alamadığını için intihar ediyor. Toplumda tık yok.

İstanbul Fatih’te bir battaniyeye sarılı ceset bulunuyor. Tık yok.

4 Kardeş bir evde toplu olarak intihar ediyor. Yine tık yok.

Biz ne zaman bu kadar duyarsızlaştık?

Hangi ara bu kadar birbirimize yabancılaştık?

Ne oldu da vicdanlarımızı kaybettik?

Nerde kaldı toplumsal değerlerimiz?

Hani komşusu aç iken kendisi tok yatan bizden değildi?

Yanı başımızda sorunlar çığ gibi büyürken bizler neden suspus olduk?

Maalesef biz toplum olarak hissizleştik. Öğrenilmiş çaresizliğe rıza gösterdik.

Şunu da ekleyeyim, kimse sanmasın ki bu yaşadıklarımız bir gün bizim de başımıza gelmeyecek.

Gözümüzle gördüğümüz, dibimizde olup biten olaylara bakmaya bile korkar hale geldik.

Evet tam olarak durumumuz bu.

Birisi yardım çığlığında bulunsa veya bir derdi meselesi olsa dinleyecek tahammülümüz yok!

Yok evet çünkü buna alıştırıldık.

Sistemli bir şekilde, bireysellik, bencillik bizlere tepeden empoze edildi.

Birlikte yaşam kültüründen, dayanışmadan, ses çıkarma duygusundan soyutlandık.

Neye benzediğimizi bilmediğimiz bir hal aldık.

Yakında korkarım ki birey olma duygusunu da yitireceğiz.

Hissizleşen, asgari insanı şartlarını kendinde barındırmayan insanlar olacağız.

Evet ülke olarak robot çağına girmemize az kaldı. 

Sistemin de bizlerden istediği tam olarak bu.

Ayşe’nin Fatma’nın Mehmet’in Ali’nin dertlerinden sanane ki diyor. Biz de evet bize ne ki deyip yaşamımıza devam ediyoruz.

Yaşayalım bakalım bu hayatı, yaşamak denirse yaşadığımıza!

Yorumlar (0)

+ Yorum Yaz